Het Laatste Nieuws - 29/07/2010 - Segers Jan

de wartaal van defensie

de wartaal van defensie

artaal was het, wat Defensie gisteren sprak over onze troepen in Afghanistan. Hoe zit het nu? Zijn er in 2007 dan toch Belgische ontmijners naar het gevaarlijke zuiden van het land gevlogen, tegen alle regeringsafspraken in? En zo ja, waarom moesten we dat dan pas gisteren vernemen via uitgelekte, ongekuiste documenten en niet, zoals het hoort, via Defensie zelf, drie jaar geleden al? De toenmalige minister Flahaut piekerde zich daar gisteren een punthoofd over, maar het antwoord bleef hij schuldig. En van de woordvoerster van het leger werden we ook al niet wijzer: gisterenmorgen zei ze van wel, gisterenmiddag van niet.

Ook over het vuurgevecht van 2009 waarin Belgen betrokken raakten, blijft er mist hangen. Waarom Defensie daar toen niet meteen de volle waarheid over verteld heeft, is een raadsel. Minister De Crem zweert dan wel bij openheid en transparantie, maar schermt tegelijk met vertrouwelijkheid van de informatie - "Feind hört mit", zoals hij het uitdrukte - en met de familieleden van de militairen, die volgens hem niet onnodig ongerust moeten worden gemaakt. Het is maar de vraag waardoor je die mensen écht ongerust maakt: door waarheidsgetrouw verslag uit te brengen van wat onze troepen daar ondernemen en te verduren krijgen, of door op zijn minst de indruk te wekken dat je de feiten wat omfloerst weergeeft.

En waarom eigenlijk? Want sp.a en Groen! spraken er gisteren gewoontegetrouw weer schande van, van deze zogenaamde doofpotoperatie, maar eerlijk gezegd: zo gek ver wijkt de nieuwe, ongecensureerde versie van dat vuurgevecht uit 2009 nu ook weer niet af van de officiële versie die Defensie destijds gaf. Het verschil blijkt één lichtgewonde Belgische soldaat te zijn - een schaafwonde, een verstuikte enkel, weet ik veel. Dat sp.a en Groen! zich zo opwinden over het verzwijgen van één Belgische lichtgewonde: 't is bijna een belediging van de Amerikanen, de Britten en de Canadezen, die in Afghanistan hun doden tellen bij honderdtallen, hun zwaargewonden bij duizenden en hun lichtgewonden zelfs helemaal niét meer tellen.

Over zin of zinloosheid van deze oorlog kan uiteraard gediscussieerd worden, zoals bij élke oorlog, maar als je troepen er dan toch aan deelnemen, schreeuw dan als oppositie geen moord en brand als ze zich bij hoge uitzondering in de vuurlinie bevinden of begeven - een veilige oorlog bestaat niet. Doe dan niet alsof onze militairen daar weerloos en zonder munitie in een schiettent staan, met medeplichtigheid van een gewetenloze minister van Defensie, maar erken dat de balans tot dusver is wat hij idealiter moét zijn: geen dode te betreuren (Nederland telde er 24 vooraleer het zich uit Afghanistan terugtrok) en geen burgerslachtoffer gemaakt (Nederland zou er volgens WikiLeaks zowat 90 op zijn geweten hebben). En hoop dat het vooral zo mag blijven.

©2010 - Het Laatste Nieuws - alle rechten voorbehouden. Geen reproductie zonder voorafgaande toestemming.