Tijdens de eerste Nacht van de Journalistiek reikte Vlaams Minister Ingrid Lieten samen met de krantenuitgevers de Prijs van de Minister van Media uit aan een beloftevolle laatstejaarsstudent journalistiek. De prijs ging naar Jeroen Van Horenbeek, een student van de Hogeschool - Universiteit Brussel voor zijn nieuwsartikel "Het is een wankel evenwicht". Hij verdiende een roterende betaalde stage op vier krantenredacties. In deze blog schrijft hij elke maand kort zijn bevindingen neer:

Vier maanden stage lopen op de krantenredacties van De Standaard, Het Belang van Limburg, De Tijd en De Morgen. Dat zijn vier buitenkansen om bij te leren. Eerste stop: De Standaard.

Een stevige naam zorgt voor evenredige verwachtingen. Het gebouw mag dan niet veel voorstellen - een blok in een bedrijvenpark - op de redactievloer is het onverantwoord interessant voor een groentje. Er hangt een aroma van vakmanschap. Of ik er veel van opgesnoven heb? Ik hoop het wel. Al blijft het lastig om je eigen vooruitgang te meten.

Mijn artikels zijn wellicht de beste graadmeter. Ik kreeg een bos complimenten voor een interview met Sam Deltour, een jonge poolreiziger die momenteel over Antarctica trekt met Dixie Dansercoer. Niet dat het stuk zo spraakmakend was. Maar volgens mijn tijdelijke collega’s was het wel “leuk”, “duidelijk”, “fijn”, “boeiend” en “knap bedacht”. Eigenschappen die een nieuwsstuk al een eind in de juiste richting duwen. Een goed begin.

Sam Deltour (26) vliegert over Antarctisch Plateau

'Als kind sliep ik al zonder lakens'

Student Sam Deltour waagt zich samen met Dixie Dansercoer aan de
langste autonome poolexpeditie ooit. 'We trekken door terra incognita.
Er leven zelfs geen bacteriën.'

Van onze medewerker

De 26-jarige geneeskundestudent Sam Deltour gaat vanaf 4 november op
recordjacht op Antarctica. Onder begeleiding van de ervaren
poolreiziger Dixie Dansercoer wil hij in 100 dagen een traject van
6.000 km afleggen. Het huidige record staat op naam van Rune Gjeldnes,
een Noor die in 2006 zonder extra bevoorrading 4.808 kilometer in 90
dagen overbrugde.

'Ook onze expeditie is volledig zelfstandig', zegt Deltour. 'Van start
tot finish zijn we op onszelf aangewezen. Al hebben we de steun van
onze belangrijke compagnons: de zon en de wind. Alle apparatuur werkt
op zonne-energie. We hebben geen gemotoriseerd vervoer. Vliegers met
een oppervlakte tot 50 vierkante meter zullen ons vooruit trekken over
het Antarctisch Plateau. Dat is een onbekend gebied waar je jezelf op
een andere planeet waant. Er is geen leven, alleen ijs.'

Hoe raakt een student betrokken bij zo'n groot avontuur?

'Dixie is deze expeditie al vier jaar aan het voorbereiden.
Aanvankelijk ging Troy Henkels, een Amerikaanse poolreiziger mee. Toen
Henkels afhaakte, vroeg Dixie het aan mij. Ik heb geen moment
getwijfeld en mijn studies op pauze gezet. Ik ken Dixie al tien jaar.
We gingen samen bergbeklimmen. Hij wist dat ik van kinds af aan
droomde van de Zuidpool.'

Dat is geen voor de hand liggende kinderdroom.

'Sinds ik een boek las over Roald Amundsen, de Noor die exact 100 jaar
geleden als eerste de zuidpool bereikte, wou ik zo snel mogelijk naar
Antarctica. Ik sliep zonder lakens om mezelf alvast te harden tegen de
koude. De laatste jaren heb ik aan verschillende wedstrijden met
sledehonden meegedaan. Tijdens tochten door Alaska vroor het tot -40
graden. Ik hoop dat ik klaar ben voor -50 graden op Antarctica.'

Wordt de koude je grootste vijand?

'Ja, misschien wel. De voorbije maanden heb ik over alle maaltijden
een royale portie olijfolie of mayonaise gedaan. Vet is eigenlijk een
extra jas. Naast de koude, zijn de sastrugi ook niet te onderschatten.
Sastrugi zijn ijsrichels die gevormd worden door de strakke poolwind.
Ze kunnen tot 40 centimer hoog zijn. Als we op onze skilatten achter
de vliegers hangen, zijn snelheden tot 60 km per uur geen
uitzondering. Even niet opletten, een richel raken en de expeditie kan
voorbij zijn.'

Zal het tussen jullie wel klikken? Dixie kon je vader zijn.

'We vormen een sterk duo. Het verschil in leeftijd vormt geen
probleem. Dat bleek uit de voorbereidingen. We delen dezelfde passie
en hebben allebei een goede mix van maturiteit en speelsheid. Humor is
belangrijk tijdens een zware beproeving. Als er mentaal iets breekt,
dan is het over. Van jezelf kan je niet weglopen in het midden van de
Zuidpool. Je bent gevangen in een eindeloos wit landschap. Daarom neem
ik ook altijd een schrift mee waarin mijn familie en vrienden
boodschappen schrijven. Tijdens de zwaarste momenten heb ik dat
nodig.'

'Al hebben we ook veel plezier. 's Avonds wordt er luid meegebruld met
AC/DC en Admiral Freebee. En voor de feestdagen hebben we ingevroren
blokjes champagne en zelfs een plastic kerstboompje ingepakt. Heel
gezellig, een feestje op de Zuidpool.'